دونالد ترامپ در سخنرانی‌های اخیر خود بارها از احتمال ویرانی گسترده ایران سخن گفته است. او نه تنها به حمله به نیروگاه‌ها اشاره کرده بلکه به بازگرداندن کشور به «عصر حجر» و نابودی «یک تمدن کامل» نیز هشدار داده است. این نوع از اظهارات که معمولاً در ادبیات سیاسی دیده نمی‌شود، هنگامی که از زبان رئیس‌جمهور آمریکا و یکی از قدرت‌های بزرگ جهان بیان می‌شود، حساسیت بیشتری برمی‌انگیزد.
سابقه تهدیدات ترامپ
تهدید به نابودی ایران در واقع بی‌سابقه نیست. در ژانویه ۲۰۲۰، ترامپ درباره احتمال حمله به ۵۲ هدف در ایران، از جمله مکان‌های فرهنگی، صحبت کرده بود. همچنین، سه سال پیش از آن، او کره شمالی را به «نابودی کامل» تهدید کرده بود. این پیشینه نشان می‌دهد که استفاده از این نوع واژگان بخشی از ادبیات سیاسی ترامپ در مواجهه با رقبای خارجی است.بیشتر بخوانید: مهم‌ترین خبرهای ۴:۰۰ شب در دنیای سیاست و اقتصاد
ترامپ در این تهدیدات گاهی از نابودی یک کشور، گاهی از نابودی یک تمدن و در برخی مواقع از هدف قرار دادن یک حکومت سخن گفته است. این تفاوت در بیان می‌تواند معنا و تبعات این تهدیدات را تغییر دهد. اما پرسش اصلی این است: استفاده از زبان «نابودی» در سیاست بین‌الملل چه سابقه‌ای دارد و ترامپ با این تهدیدات چه پیامی را منتقل می‌کند؟
زبان تهدیدآمیز ترامپ و مقایسه با دیگر رهبران
دونالد ترامپ به لحاظ ادبیات سیاسی و زبان تهدیدآمیز خود با دیگر رهبران جهان تفاوت‌های روشنی دارد. به اعتقاد کارشناسان، کمتر کسی در تاریخ به این شیوه تهدید کرده است. رابرت رولند، استاد مطالعات ارتباطات، بیان می‌کند که چنین زبانی از سوی رهبر یک قدرت بزرگ بی‌سابقه است. او به یاد می‌آورد تنها نمونه مشابه، کفش‌کوبیدن نیکیتا خروشچف در سازمان ملل است که هرچند به نابودی تهدید نکرد، اما به شدت واکنش نشان داد.کاتلین هال جیمیسون، استاد دانشگاه پنسیلوانیا، نیز به این نکته اشاره می‌کند که در ۷۵ سال گذشته هیچ نمونه مشابهی از این نوع زبان تهدیدآمیز وجود ندارد. روزان مک‌مانوس، استاد علوم سیاسی، تفاوت بین شدت زبان تهدیدآمیز ترامپ و دیگر رهبران را بررسی می‌کند و می‌گوید که در حالی که تهدیدهای ترامپ نمایشی‌تر است، زبان جنگ‌طلبانه در سخنرانی دیگر رهبران چندان غیرعادی نیست.
پیامدهای تهدیدهای ترامپ
این تهدیدها، به ویژه وقتی که از طرف رئیس‌جمهور قدرتمندترین کشور جهان مطرح می‌شود، نمی‌تواند به سادگی نادیده گرفته شود. حتی اگر مخاطبان این سخنان را اغراق‌آمیز بدانند، احتمال تبدیل آن‌ها به اقدام عملی وجود دارد. مک‌مانوس می‌گوید که ترامپ می‌کوشد این تهدیدها را باورپذیر جلوه دهد و هدف او واداشتن تهران به پذیرش خواسته‌های آمریکاست.این رویکرد به نظریه «مرد دیوانه» مرتبط می‌شود که بر اساس آن، رهبران باید به رقبای خود این احساس را منتقل کنند که ممکن است هر اقدامی را در نظر بگیرند. با این حال، شهرت به رفتار غیرعقلانی ممکن است به بازدارندگی آسیب بزند و در چانه‌زنی‌های بین‌المللی پیامدهای منفی داشته باشد.
در نهایت، اظهارات ترامپ و تهدیدهای او علیه ایران، سوای از اینکه چه تبعاتی به دنبال دارد، نمایانگر یک شیوه جدید در سیاست‌ورزی بین‌المللی است که می‌تواند به تحولات عمیق‌تری منجر شود.
بیشتر بخوانید: بانک مسکن؛ درخشش در سودآوری و ثبات مالی · انتقال هوشمندانه تجارت دریایی ایران به مرزهای زمینی
