آرش سزاوار، عکاس، ترانه‌سرا و آهنگساز دوران طلایی موسیقی پاپ ایران، یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵ در ۸۳سالگی در تهران درگذشت. هنرمندی که ترانه‌هایش با خاطرات چند نسل پیوند خورده‌اند و اکنون با همرسانی آثار او در شبکه‌های اجتماعی، یادش را گرامی می‌دارند.
خاطراتی از دوران طلایی موسیقی
«نمیاد» با صدای گوگوش، «زندون دل» و «غم تنهایی» با صدای فریدون فروغی، «قصه قلب دورنگ» با صدای نلی و «کی صدا کرد منو» و «سکه ماه» با صدای مرجان، از جمله ترانه‌هایی هستند که نام آرش سزاوار با آنها گره خورده است؛ آثاری که در سال‌های شکوفایی موسیقی پاپ ساخته شدند و برخی از آنها پس از گذشت بیش از نیم قرن همچنان شنیده می‌شوند.
بیشتر بخوانید: سازمان امور مالیاتی کشور تخفیف مالیاتی برای تولیدکنندگان جدید اعلام کرد
آرش سزاوار، با نام اصلی محمدحسن سزاوار خجلی، ۲۴ دی ۱۳۲۲ در شهرستان فریمان خراسان به دنیا آمد و دوران دبستان را در مدرسه غزالی مشهد گذراند. او از نوجوانی به عکاسی روی آورد و در آتلیه‌های عکاسی و محافل هنری فعالیت می‌کرد. از همان سال‌ها به موسیقی و خوانندگی علاقه داشت و در پانزده‌سالگی با راهنمایی عطاالله خرم، نام «آرش» را برای فعالیت هنری خود انتخاب کرد.
لحظه‌ای بی‌نظیر در یک عروسی
آرش سزاوار سال‌ها بعد در صفحه اینستاگرامش خاطره‌ای از یک مراسم عروسی در سال ۱۳۴۴ نقل کرد؛ شبی که برای عکاسی به مجلس رفته بود، اما فرصتی پیدا کرد تا در حضور ویگن، خواننده سرشناس آن روزگار، آواز بخواند. این شب به‌قدری به یادماندنی بود که هنوز هم از آن با شگفتی یاد می‌کند.
آرش در خاطراتش به چالش‌های این اجرا اشاره کرد و گفت که ویگن با لحنی شوخ‌طبعانه اما سخت‌گیرانه از او خواسته بود اگر خوب بخواند، خود با گیتار همراهی‌اش کند، و اگر بد بخواند، گیتار را بر سرش خراب خواهد کرد. اما در نهایت، پس از چند میزان، ویگن تصمیم گرفت تا با آرش همراهی کند و این لحظه، نقطه عطفی در زندگی هنری آرش شد.
آرش سزاوار در سال‌های فعالیتش با شماری از آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان موسیقی پاپ ایران دوستی و همکاری داشت. ارتباط او با هنرمندانی چون بابک بیات و اریک آرکانت، نشان‌دهندهٔ عمق تأثیرگذاری او بر موسیقی آن دوران بود. آثار او همچنان در دل‌های مردم زنده است و یادش در میان دوستداران موسیقی ایرانی همیشه گرامی خواهد ماند.
بیشتر بخوانید: ایستگاه ۱۹ به تحلیل رویدادهای مهم روز می‌پردازد
