محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، در یک گفتگوی جنجالی از رایزنی‌های خود با وزارت اطلاعات برای شهردار شدن محمود احمدی‌نژاد در زمان دولت خاتمی پرده برداشت. او با تأکید بر این نکته که در انتخابات ریاست‌جمهوری سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۸ به احمدی‌نژاد رأی نداده، به نوعی بر جدایی خود از مسیر سیاسی او تأکید کرد.
لابی‌گری برای شهرداری
باهنر در این گفتگو توضیح داد که در زمان بررسی صلاحیت احمدی‌نژاد برای شهرداری تهران، وزارت اطلاعات به دلیل سوابق وی در فعالیت‌های اقتصادی، صلاحیت او را زیر سؤال برده بود. باهنر به این وزارتخانه اعلام کرد که فعالیت‌های اقتصادی احمدی‌نژاد در استان‌های مرزی بر اساس توصیه‌های آن زمان برای توسعه روابط اقتصادی با همسایگان بوده و او را شخصی صالح‌تر از شهردار قبلی می‌داند.
بیشتر بخوانید: ماکرون از توقیف نفتکش DF Peak در اقیانوس هند خبر داد
این لابی‌گری‌های باهنر باعث شد تا احمدی‌نژاد به عنوان شهردار تهران انتخاب شود، اما او به وضوح اعلام کرد که این حمایت به معنای رأی دادن به او در انتخابات ریاست‌جمهوری نبوده است. باهنر تأکید کرد که "لابی من برای شهرداری او بود، نه ریاست‌جمهوری‌اش."
تأثیرات سیاسی و افکار عمومی
با این اعترافات، سوالاتی دربارهٔ نقش باهنر در شکل‌گیری فضای سیاسی آن زمان و تأثیرگذاری او بر تصمیمات کلان کشور به وجود می‌آید. این موضوع می‌تواند به تحلیل‌گران سیاسی و افکار عمومی بگوید که چگونه برخی از شخصیت‌های کلیدی در صحنهٔ سیاسی ایران، به خصوص در دوران ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد، با لابی‌گری‌های خاص خود بر سرنوشت سیاسی کشور تأثیر گذاشته‌اند.
باهنر با اشاره به اینکه برخی از افراد تصور می‌کنند او در ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد نقش محوری داشته، تأکید کرد که واقعیت چیز دیگری است. این موضوع نشان‌دهندهٔ چالش‌ها و دگرگونی‌های عمیق در سیاست داخلی ایران است که هنوز هم اثرات آن در فضایی پرتنش و رقابتی احساس می‌شود.
در نهایت، باهنر با اظهارات خود به یک سوال کلیدی پاسخ می‌دهد: نقش واقعی افراد در سیاست ایران تا چه حد است و چگونه می‌توانند با لابی‌گری‌های خود بر سرنوشت کشور تأثیر بگذارند؟ این موضوع می‌تواند بحث‌های زیادی را در محافل سیاسی و اجتماعی به همراه داشته باشد.
بیشتر بخوانید: سید محمدرضا احمدی از کشف فرار مالیاتی ۳۶۰ میلیارد تومانی خبر داد · طرح «تورم صفر» شهرداری تهران و چالش‌های آن
