صندوق نفت بهطور رسمی پایان کار شریعتمداری در هلدینگ خلیج فارس را اعلام کرده است، اما او با گردنکشی و نافرمانی در برابر سهامداران و قوانین، حاضر به ترک صندلی خود نیست! این رفتار شریعتمداری سوالات زیادی را به وجود میآورد: چرا او حاضر نیست به سادگی از دنیای پرزرق و برق دلار و سکه و رانت دل بکند؟
بهنظر میرسد نان حرام برای شریعتمداری طعم و مزهای دارد که نمیتواند به راحتی از آن چشمپوشی کند. او در حالی که میداند پایان کارش فرا رسیده، همچنان با قدرت و قاطعیت در تلاش است تا بر مسند خود باقی بماند. آیا این تنها به خاطر عشق به قدرت است یا دلایل دیگری هم در پس این رفتار نهفته است؟