در دنیای پتروشیمی، جایی که انتظار میرود منابع مالی به بهبود شرایط کاری و درمان کارکنان اختصاص یابد، حقیقتی تلخ وجود دارد. تخمینها نشان میدهد که هزاران میلیارد تومان از بودجه پتروشیمیها به پروژههای در عسلویه و ماهشهر هزینه شده، اما هنوز کارکنان برای درمان خود ناچارند به شهرهایی چون شیراز، اهواز و تهران سفر کنند.
این وضعیت نه تنها نشان از سوءمدیریت در این صنعت دارد بلکه به وضوح بیانگر ناکامی در تخصیص صحیح منابع است. درحالیکه این پول میتوانست به بهبود زیرساختها و خدمات درمانی اختصاص یابد، به نظر میرسد که تنها به لابیگری و باندبازیها رفته است.
اگر این روند ادامه داشته باشد، ورشکستگی صنعت پتروشیمی دور از انتظار نخواهد بود و باید منتظر تبعات جدیتری بود. آیا وقت آن نرسیده که به جای هزینههای بیحاصل، روی بهبود شرایط کارکنان تمرکز کنیم؟